“The Love of Siam”

“The Love of Siam”

042209

“I am Tong”

“I can’t be with you

To be your boyfriend,

But that doesn’t mean

That I don’t love you.”

So sweet are those words

Yet bitter to taste.

For love can’t keep us together.

We are destined to part.

Reality hurts.

That even when love transcends

Through gender and sex

Reasons are made.

Whenever I dare touched your face.

I must go on to life.

Shattered and broken inside.

Blame me dear Mew!

For doing what they thought was right.

“I am Mew”

I made this song

Especially for you!

Since the day you left

You carried part of me.

I found no true love.

Here you are now with me.

Hearing the song I play.

Written in love by my thirsty heart,

Words whispered by your rosy lips.

Before it touches mine!

We live in the song

I made – you created.

Since the day you came back.

You gave the missing note

Of this ever fearsome heart!

Now you’re saying goodbye.

Infront of you I’ll cry not.

You showed how much you love me.

With a bitter smile, Tong I thank thee.

“Ballad to Tong & Mew”

Love comes in no gender they say.

But here comes the irony.

Because in a world of morality.

Love belongs for a she and a he.

Two hearts filled with love.

But they are destined to be apart.

Now tell me what you considered fair?

In this unjust world we hail.

For a moment let reasons be wasted.

Give just to what is wrong.

Let reality at the moment be freed.

Allow these two hearts, let love to keep.

Let Tong kiss Mew once again.

And let him lie on his chest.

Let them taste every blissful promises.

Of the love many detests.

Let Mew sing his song for Tong.

Let it not stop extend it forever long.

For when you hear his sweet melodies,

They are together in a fulfilled dream.

Ask no questions, say no lies.

Let just love be the only reason.

And let the moment be theirs alone.

Keep them together if not in dream,

Then maybe in this song!

Because if only in this moment.

That they can have each other,

Where love is true and just fair!

Maybe…

Just maybe…

Tong won’t leave.

Mew won’t let go.

“The Love of Siam”

Wiwisit Hiramyawangkul (Mew)

Mario Maurer (Tong)

Thai Film

Midnight Blue

Midnight Blue

by glenmore bacarro  

Halos dalawang buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ko dito, alam kong mahirap makahanap ng kwento sa lugar na tulad nito, at alam kong malapit nako sa deadline para sa colum ko ng mga sarisaring kwento sa school organ namin, siguro may isa akong dahilan… umaasa parin ako na makita ko uli siya.

Napansin ko na siya sa unang araw palang ng ‘community duty’ namin sa health clinic sa lugar nila. Isa akong nursing student at kasama sa aming related learning experience ang pagboboluntaryo ng aming serbisyo sa mga mahihirap na komunidad. Nakita ko siyang nakatambay sa may tindahan sa tapat ng clinic at tahimik na nagyoyosi, gwapo siya, maputi at makinis parang hindi siya nababagay sa lugar na iyon, matangkad at may matipunong katawan. Marahil ay napansin niya akong nakatingin sa kanya, dahil bigla siyang tumingin din sa akin at tinaas ang hawak na yosi na para bang sinsabi niyang gusto mong humitit? Namula ako sa pagkapahiya, hiya sa sarili dahil ngayun lang ako humanga sa isang katulad ko…kapareho kong lalaki din, at hiya sa kanya dahil bukod sa bago palang ako sa lugar na iyon ay hindi ko rin siya kilala.

Iniwas ko bigla ang aking tingin at hindi na ko nangahas na sulyapan pa siya, aware ako na nakatingin na siya sa’kin at ng naglakas loob akong sulyapan siya ay nakita ko siyang patalikod at iiling iling na naglakad papalayo…marahil ay nakangiti siya ani ko sa aking sarili at saglit na nagsisisi sapagkat hindi ko nasulyapan ang mga ngiting iyon.

Natapos ang buong araw at naghahanda na kami sa paguwi ng makita ko uli siya, nakatayo sa isang poste ng meralco at muli ay nayoyosi. Muli ay hindi ko maialis ang aking tingin sa kanya. Mukhang malalim ang kanyang iniisip kung kaya nagkaroon ako ng sapat na oras para siya ay matititgan. Muli, hindi ko mapigilan ang paggapang ng kilig sa ‘kin, at lihim kong pinagalitan ang aking sarili sa isang kahibangan na ngayun ko lang naramdaman.

“Uy, sino tinitingnan mo?” siko sakin ng isa kong kagrupo si  Jordan, at sinundan niya ng tingin ang aking tinatanaw.

Nangiti siya at tiningnan niya ako ng makahulugan…alam kong ang iba sa aking mga karupo ay may pagdududa na sa aking kasarian dahil maging ako man s asarili ko ay pinagdududahan ko ang aking pagkalalaki. Hindi na siya umimik ng  makita niya ang aking tinititigan…magsasalita sana ako upang depensahan ang aking sarili pero inunahan niya ako ng pagtapik sa aking balikat sabay sabing “Wag ka magalala, kaibigan ka parin namin.”

Napamaang ako sa tinuran niya. Iniwan niya akong natulala, ibinalik ko ang aking tingin sa lalaking nagyoyosi  at kumabog ang aking dibdib ng makita ko siyang titig na titig sa akin… sa kanyang mga mata hindi ako sigurado kung ano ang nakita ko…kung paghanga o lungkot, malalim at alam kong may iba sa lalaking ito.

“Guys bilis bilisan niyo, baka gabihin kayo, malayo pa naman ang labasan at medyo delikado sa lugar naito…lalo na sa mga tulad niyong istudyante.” Ang narinig kong turan ng aming c.i. nagkumahog akong ayusin ang mga gamit ko at ng nglakad na kaming palabas sa lugar na iyon dinaanan naming siya, nakayuko lang siya at nagsindi uli ng yosi. Ng iiwas ko ang tingin ko sa kanya ay nakita kong nakatitig sakin si Jordan. Titig na makahulugan.

Nagkayayaan kami ng grupo na uminom sa bahay ng isa sa amin bago umuwi sa kanikanilang mga bahay. Alas diyes pa naman ng umaga ang duty naming kinabukasan, nagkaayaan at dalawa lang sa grupo ang hindi sumama, dalawang babae, ako at limang lalake kaming lahat, kasama si Jordan. Gwapo si Jordan, ma appeal pero hindi ako nagkaroon ng malisya sa kanya simula pa noon. Kahit maraming girls at mga bading ang kinikilig at naghahabol sa kanya, palibhasa matalino at may dugong espanyol. Sa una ay maayos ang inuman, palibhasa mga istudyante kame, may kanya kanyang alawans kaya nag beer kami, redhorse at bumili na kami agad ng dalawang case kahit alam naming hindi namin kakayanain yun dahil bukod sa wala sa amin ang lasenggo eh mahihina kami pagdating sa beer. Kalagitnaan ay nagsialisan na ang iba at yung mga babae. Nadako ang usapan sa sex at hindi ko akalain na ilalag ako ni Jordan sa mga kagrupo ko at nauwi sa tuksuhang lasing ang usapan. Tinutukso ako sa kasarian ko at alam kong naasar na ako dahil nagpumilit na akong umuwi.

Marahil ay nakonsensya si Jordan at nagpumilit siya na sabay na kami tutal ay pareho lang kami ng uuwiang lugar, magkasunod na kanto lang ang layo ng bahay nila sa boarding house na inuupahan ko. Wala na rin ako nagawa kahit asar ako sa kanya dahil hilong hilo na rin ako.

Ako ang unang bababa pero bumaba na din siya at sinabing lalakarin nalang niya hanggang sa kanila. Hindi ako umimik dahil masama parin ang loob ko sa kanya naglakad kami ng tahimik at nang makarating nako sa bhause ko at akmang bubuksan na ito ng ngsalita siya.

“Sorry, di ko sinasadya.” Tumigil lang ako sandali at akmang papasaok na ng hinarang niya ang kanyang katawan sa pinto. Tumitig siya sa akin at sa isang iglap ay siniil niya ako ng halik…hindi ko alam kung dahil sa kalasingan kung bakit hindi ko siya nagawang itulak at hinayaan ko siyang ipagpatuloy ang ngayo’y masuyo na niyang halik. Ng maghiwalay ang aming mga labi ay nakatitig lang ako sa kanya at nagtatanong…

“Mahal kita, Nel” anas niya… “…matagal na.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko…alam kong hindi ko siya mahal pero hindi ko magawang kontrahin ang nagsususmamo niyang mga mata. Iniiwas ko ang aking mga mata sabay sabing “Hindi pwede… hindi dapat…” ngunit muli dumampi ang mga labi niya.

Tuluyan nang nawala sa huwisyo ang utak ko at nagpadala ako sa tawag ng libog…dahil aminin ko man o sa hindi sa unang halik palang niya tinigasan na rin ako.

Hinila ko siya papasok sa loob ng bhause, itinulak niya pasara ang pinto habang siil parin ako ng halik. Nasasarapan ako sa halik niya at sa isang sulok ng aking isip ay hindi si Jordan ang humahalik sa akin kundi ang lalaking iyon…

Sa isiping iyon ay lalo akong nalibugan sa ginagawa sa akin ni Jordan… nakipagsabayan ako sa kanyang halik, dahan dahan kong sinisipsip ang kanyang dila at nilalaro din ito sa loob ng aking bigbig…napapaungol siya at sabay ang mumuting kagat niya sa aking pangibabang labi…masarap ang halik niya, manamis namis, lasang beer ng hinaluan ng lalaking lalaking amoy ng hininga niya. Isa isa niyang hinuhubad ang mga butones ng uniform ko at ginaya ko na rin sya, paisa isa hanggang sa tuluyang tanging mga brief na lang naming ang natira, hinimas ko ang kanyang bukol at nadama ko ang tirik na tirik na niyang pagkalalki…hinila ko sya ng mga ilang hakbang patungo sa may sofa at pabagsak kaming tumumba…masuyo at marahas parin ang maga halik ni Jordan, at minamasahe ng mga kamay niya ang aking likuran, dibdib, puson…masasarap ang mga sensasyong iyon, habang halos ginagaya ko lamang ang lahat ng mga ginagawa niya sa akin...alam ko na alam niya na iyon ang una ko sa pakikipagtalik sa isang lalaki. Bumaba ang halik niya sa leeg ko, ramdam ko ang init at basang labi niya sabay ng mga mumunting kagat at sipsip…napapaungol ako sa sarap...pinapadaan niya ang dila pababa sa aking dibdib at dagling pinagsawaan ang aking utong…tanging mga ungol lamang ang naisusukli ko sa nakakakiliting sarap na hatid nito…bumaba siya ulit paunti unti at dama ko ang init ng kanyang dila sa puson at at ang masusuyong haplos sa aking katawan, habang tuluyana na niyang hinubad ang suot kong brief at saglit na tinitigan ang naghuhumindig kong ari…

hinawakan niya ito at ikinulong sa kanyang mga palad at dahan dahan at tila ba nanunudyong dampian ng halik ang pinakaulo nito…halik at panakanaka ay dinidilaan niya ang butas nito…napapaungol ako sa sarap, ganun pala ang pakiramdam. Halos nagmakawa ako sa kanya na ituloy lang niya ang ginagawa...nahugot ko ang aking hininga ng maramdaman ko ang init at basa niyang pagsubo sa ulo ng burat ko,,,at dahang dahang isubo ang kabuuan nito...napasinghap ako sa sarap at sa kiliting sensasyon ng kanyang ginagawa…napasabunot ako sa kanyang buhok ng ramdam ko ang higpit at pressure ng kanyang patsupa, hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdamang sarap...

“Ooooohhhh…shitttt ang sarrrapppp…ahhhhh” magaling si Jordan, duda akong matagal na niya itong ginagawa…sa patuloy niyang paglabas masok pagsubo sa akin ay alam kong malapit na akong labasan...at marahil ay naramdaman niya ito dahil mas lalo niyang binilisan at hinigpitan ang kanyang pagtsupa...kasabay ng aking ungol ay ang pagsubo niya ng buo sa aking titi at bumulwak ang aking katas sa loob ng kanyang bibig sabay sa pagnmasahe sa aking bayag at pagkurot sa aking utong…halos mapasigaw ako sa sarap. Mga ilang segundo ding sumirit ang aking katas at sinimot niya lahat iyon…hinahabol ko ang aking hininga at nawalan ng lakas ng tumigil siya sa pagtsupa sa akin at pagsimot sa aking katas..muli siyang humalik sa aking dibdib at nagjakol habang sinususo ako..ilang sandali lang din ang lumipas ng pumulandit ang kanyang katas. Nakatitig lang ako sa kanya at hindi makapaniwala sa mga nangyari. Tumingin siya sa akin at ngumiti, niyakap niya ako at ilang sandali pa ay nakatulog  na siya…

----

Nagpatuloy ang relasyong hindi ko mawari kung ano sa amin ni Jordan…alam kong hindi ko siya mahal pero masarap siya sa kama..ilang beses ding naulit ang aming pagtatalik ngunit alam kong hanggang kama lang nararamdaman ko sa kanya… patuloy parin akong lihim na umiibig sa lalaking araw araw kong nakikitang nakatambay sa may poste ng meralco.

At kung minsan nararamdamn ko ang hinanakit sa akin ni Jordan at ang kanyang selos sa lalaking ni hindi ko pa nakikilala.

Isang araw na halos wala kaming ginagawa sa clinic ay inatake kami ni Jordan ng kalibugan. Sa likod ng clinic kahit tanghaling tapat ay iniraos naming ang nagiinit naming katawan. Pagakatapos naming nagtsupan ay pinauna ko na si Jordan pabalik at maghihintay ako ng ilang sandali para hindi kami mahalata. Ng papalabas na ako sa tabing na pader ay laking gulat ko ng makita kong nakatayo lang at naksandall sa pader sa kabila ng pinagtalikan naming ni Jordan ang lalaking lihim kong iniibig…natulala ako at napako sa kinatatayuan at namula sa pagka pahiya. Tiningnan niya ako ng makahulugan at ngumiti siya sa akin...ang unang beses kong nakitang ngiti na tumunaw sa aking puso, ang mapupula niyang labi at ang mapuputing pantay pantay na mga ngipin...itinaas niya ang kanyang hawak na yosi at lumakad papalayo. Para akong tuod na nakatulala lang sa kung saan siya nakatayo kanina. Ng hapon ding iyon, hindi ko siya nakita sa dati niyang tambayan

Ako ang naatasan isang hapon na maghouse visit sa isang batang maysakit, sinamahan ako ng isa kong kagrupong babae. Pagakatapos naming gawin ang dapat gawin ay umalis din kami agad sa takot na baka kung anung mangyari sa amin doon. Huli na ng mapansin kong naiwan ko aking stethoscope at napagpasyahan ko na balikan ito sapagkat kakailanganin ko din ito kinabukasan sa school, wala kaming community duty kinabukasan. Uwian na ng maisipan kong daanan ang gamit kong naiwan at hindi nako nasamahan ni Jordan dahil sa tumawag ang kangyang mommy at magpapasama sa kung saan. Naglakas loob akong puntahan ang bahay ng batang maysakit kahit wala akong kasama, hapon na noon at papadilim na. Maayos ko naman narating ang bahay ngunit sa pagtataka ko at pagtataka ng lahat hindi namin mahanap ang nawawala kong gamit.

Nilisan ko ang bahay na namumroblema sa kung ano ang gagamitin ko kinabukasan…hindi ko napansin ang lalaking nakatayo sa di kalayuan at akmang lalagapasan ko na siya ng magsalita ito

“Pwede makisindi?” mala musikang boses na nagpakaba sa dibdib ko, madilim na nuon at naaaninag ko ang gwapong mukha ng lihim kong iniibig.

“Ha?” ang sagot patanong ko, dahil sa bukod sa hindi ako nagyoyosi eh wala din akong hawak na sigarilyo.

Ngumiti siya at hindi ko mapigilan ang mapanganga sa nakakahipnotismo niyang mga ngiti.

“Pwede ba kitang ihatid?” sa halip ay tanong niya at lumapit na siya sa akin at nuoy nasilayan ko ng malapitan ang napakaganda niyang mukha.

Marahil ay umoo ako dahil ang sunod ko na lang na naalala ay sabay kaming naglalakad patungong labasan. Walang imik at tahimik lang siyang humihitit ng yosi, may dala pala siyang lighter at naghatid sa akin ng kilig ang katotohanang marahil ay paraan niya lamang iyon upang mapansin ko siya.

Nasa may labasan na kami at sa hintayan ng sasakyan ng nagsalita siya…

“Gusto mo…videoke muna tayo?” sabi niyang nakatingin sa isang videoke hause sa amay di kalayuan...walang tao nuon dahil maaga pa kaya umoo ako dahil na rin sa ayaw ko pang matapos ang nga sandaling iyon.

Parang kilala na siya sa lugar na yon dahil parang sanay na sa kanya ang mga tagabantay sa videoke hause nayun… at sa kamalas malasan pa ng umorder siya ng inuming nakalalasing ay hard ito...wala daw stock ng beer… hindi nako nakapalag dahil sa bukod sa hindi niya ko tinanong kung umiinom ba ako ay basta nalamang sya umorder, sabay sabing “…pasensya na, wala silang redhorse.”

Maganda ang boses ni Jet, kasing swabe at lamig ng kanyang personality… nasa tono naman siyang kumanta pero hindi kagalingan. Nakailang kanta at ilang tungga din kami ng emperador ng maramdaman kong hindi na kinakaya ng sikmura ko ang alak.

Napasugod ako sa banyo dahil nasusuka na ko at nakasunod naman siya sa akin ng may pagaalala. Dahil na rin siguro sa hiya kaya hindi rin ako tuluyang nasuka…napapikit nalang ako dahil umiikot na ang paningin ko at sumandal sa dingding.

“Okay ka lang?” anang tinig na nagaalala...tumango lang ako sabay yuko sa may grripo at pinadaloy ang tubig at naghilamos…naramdaman ko ang kanyang kamay na hinahagod ang aking likuran… masarap sa pakiramdam ang kanyang ginagawa at kumabog ang aking dibdib at nawala ang aking pagkahilo…inaamin ko nagkaroon ako ng malisya sa simpleng hagod lang niya. Marahil ay naramdaman niya ang aking pagkabalisa kung kayat inalis niya ang kamay sa likod ko.

Tumayo ako, humarap sa kanya nakita kong titig na titig siya sa akin…

Dahan dahan niyang kinuha ang aking kaliwang kamay at dinala ito sa kanyang pisngi, pumikit siya na animoy nananaginip at masuyo niyang dinampian ng halik ang likod ng aking palad..  dumilat siya, at muli ay nakita ko sa kanyang mga mata ang lungkot, lungkot na minsan ko ng nakita sa kanyang mga mata… hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ng mga panahong iyon dahil dama ko ang bigat ng pagiisa at sakit ng kalooban na kanyang dinaranas… hinawan ko ang kanyang mukha, pinadaan ko ang aking mga daliri sa linya ng kanyang panga at marahang pinisil ang kanyang pisngi… dahan dahan kong inilapit ang aking mukha at idinampi ang aking mga labi sa kanyang napaamang na mga labi..tamis ng halik ng tunay na pagibig,., marahan, masuyo…ngayon ko napatunayan na siya ang iniibig ko. Ng bumitaw ako at titigan sya ay siya ring pagdaloy ng luha sa kanyang mga mata, dama ko ang lungkot…pinunasan ko ng aking mga daliri ang kanyang mga luha at muli ay dinampian ko siya ng halik, at sa pagkakataong ito gumanti siya ng halik at marahan nagsisimula ng maglakbay ang aming mga kamay.

Sa paglapit ng aming mga katawan ay naramdaman ko ang unti unting pagkabuhay ng kanyang sandata, na sya ring naging dahilan upang tuluyan na ring tumigas ang aking ari.

ipinasok ko ang aking kanang kamay sa pantalon at loob ng brief niya at pinisil at piniga ko ang naghuhumindik na niyang sandata, sa ginawa kong iyon ay napaungol siya, na siyang hinihintay ko upang ipasok ang maalab kong dila sa loob ng kanyang bibig…ginalugad ko ang loob nito at nilalaro laro ko ang dila niya, at napaungol ako sa sarap ng sipsipin niya ng marahan ang dila ko… umatras siya ng bahagya at inilock ang pinto ng banyo, at muli ay siniil niya ako ng halik… tinanggal ko ang kanyang damit at ganun din ang ginawa niya sa akin.. ibinababa ko ang aking halik sa kanyang leeg, at iginuguhit ko aking dila pababa sa kanyang dibdib…salitang kinakagat ng marahan at sinisipsip,,, pababa sa puson habang tinatanggal ko ang kanyang pantalon kasama ng kanyang puting brief. Ibinaba ko ang aking halik hanggang sa taas na bahagi ng kanyang hindi kalaguang bulbol… hinihimas ko ang kanyang bayag at sarap na sarap siya sa aking ginagawa… nilaro ng dila ko a ulo ng kanyang ari at napapasinghap siya sa sarap… dahan dahan kong isnubo ang kabuuan ng ulo nito at nilaro laro ng dila ko…habang patuloy ako sa paghimas sa kanyang bayag at itaas  na  bahagi ng kanyang bulbol…

masarap siya at hindi nakaksawang laruin ang kanyang sandata… dahan dahan kong isinubo ang kabuuan nito at sinubukang sagarin ngunit hindi ko kakayanin dahil sa may kalakihan ang kanyang kargada… napapalakas ang kanyang ungol habang tsinutsupa ko siya, binibilisan ko ang paglalabas masok ng aking bigbig sa kanyang ari at sinasabayan niya ito ng mala ritmikong galaw at pagkantot… sinisipsip ko at sinsagad hanggang kaya sabay ng paghigop sa kanyang ari… tanging ungol at manaka nakang pagsasabi ng “ang galling mooo…” ang kanyang nasasambit. “Ooooohhhh….”

Nang marahil ay malapit na siyang labasan ay pinatigil niya ako at nagpalit kami ng pwesto siya naman ang sumuso sa akin at pinagsawaan din niya ang ari ko,… halos ilang minuto lang ng ramdam kong sasabog na ako ..tumigil siya at sinabihan ako ng “ako muna” sabay palit kami uli ng pwesto at pinasubo niya sa akin ang matigas pain niyang ari..ilang saglit lang ng pagsuso sa kanyang ari sabay sa pagjajakol ko ng akin ay halos sabay kanming nilabasan…pumulandit sa loob ng aking bigbig ang mainit niyang katas at ilang ulit kong naramdaman ang pagnginig ng kanyang kalamnan sabay sa pagsabog din ng aking katas sahig ng banyo… patuloy ko siyang tsinupa hanggang nasaid ang huling patak ng kanyang tamod…

pinatayo niya ako at niyakap ng mahigpit.

---

Dumaan ang mga araw, ngunit hindi na naulit sa amin iyon ni Jet, though lagi ko siyang nakikita ay walang pagkakataon na wala si Jordan sa tabi ko… isang araw bago ang huling araw ng duty naming sa lugar na iyon ng absent si Jordan ay nagawa naming ni Jet na magsolo ngunit hindi na naulit ang pagtatalik namin..

“Handa mo bang iwan si Jordan para sa akin?” tanong niya nung araw na iyon.

Hndi ako nakasagot dahil mahirap gawin ang hinihingi niya,,hindi ko kayang saktan si Jordan kahit hindi siya ang mahal ko..

Tumitig sitya sa akin at animoy nasaktan sa tagal ng aking kasagutan..noon din ay sinagot ko siya ng oo…

Ngumiti siya sabay sabing  “Ayoko na rito, Nel…gusto ko ng magbagong buhay kasama ka.. May ipon na ako...handa na para sa bagong simula.” Tinitigan ko siya at nakita kong seryoso siya...muli ang lungkot at takot ay nababanaag ko sa kanyang mga mata..

“Sa makalawa, pagkatapos ng duty niyo...sasama na ako sa iyo.” Sabi nitong sa malayo nakatingin… “Kahit hindi tayo magsama sa iisang bubong… basta ayoko na rito.”

Hindi  ko siya nasagot… marahil ay dahil sa hindi rin ako handa.

“Pwede bang sa Sunday na lang? Tutal dalawang araw lang mula bukas makalawa…” ang sabi ko.

Tumango siya… “Alam mo kung san mo ko makikita…”

Dumating ang araw na iyon, sa pagdadalawang isip ko ay natagalan ako bago maghanda para puntahan siya…ngunit dumating si Jordan at marahil ay alam niya na iiwanan ko na siya… nagmakaawa siya at muli ay lumambot ang puso ko sa kanya… ng gabing iyon pinagsaluhan naming ni Jordan ang sarap ng kataksilan…alam kong nagtataksil ako kay Jet sa kadahilanang siya talaga ang mahal ko.

Hindi kami nagkita ni Jet, hindi ko siya nasipot…at mula noon nawala ang komunikasyon namin. Sa hindi ko pagsipot hindi ko na rin siya natawagan at wala siyang reply sa mga text ko…alam ko galit siya…hindi ko na siya nahanap.

---

Halos dalawang  buwan na ang nakakaraan, mula ng bumisita ako sa lugar na ito. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ko kung bakit bumalik pa ako dito, marahil ay nagbabakasakali lang ako na makita ko siya uli…wala na kami ni Jordan, at gaya ng sabi ko wala na rin kaming komunikasyon ni Jet…bumalik ako sa lugar na ito upang makahanap ng kwento para maipasa sa editor namin…deadline na sa makalawa.

Sa muling pananariwa ng nakaraan sa lugar na ito ay hindi ko maiwasang mapangiti ng mapait. Nasaan na kaya si jet?

Makikita ko parin kaya siya sa poste ng meralco?

Sa paglalakad ko ay pumailanlang ang isang awitin na nagpangiti sa akin…naalala ko ang swabe at baritonong tinig ng lalaking minsan ay minahal ko, o maaaring patuloy na minamahal ko.

Hinanap ko ang pinanggalingan ng tugtog at napakunot ang noo ko ng makita ko ito. Lumapit ako at nagkaroon ng interes na maaring dito ay may mahahagilap akong kwento. Naupo ako sa isa sa mga silya doon at nakatitig lang sa harapan… marahil ay gusto ko lang magpahinga kaya naisipan kong pumasok…naramdaman kong may naupo sa tabi ko, nilinga ko siya at kita ko sa kanyang mga mata ang pagdadalamhati, may katandaan na ang aleng ito at mugto ang mga mata… “Kilala mo ang anak ko?” ang tanong niya sa akin na pagaralgal na boses.

Alanganing napangiti ako sapagkat hindi talaga doon ang sadya ko…

“Kung alam ko lang…” anas niya na animoy hindi alintana ang aking presensya.. nagkaroon ako ng interes na maaaring maisusulat ko ang buhay ng anak ng aleng ito…

“Maaari mo bang ikwento sa akin kung sino siya…?” ang sabi kong ininguso ang nasa harapan.

tumango siya...at inilabas ko ang aking celphone para gawing recorder at ang aking ballpen at pad paper.

“Alam kong matagal na siyang nagtitiis…” panimula niya.. “Kung sana nakinig lang ako noon, sana ay naagapan ko pa siya…sana hindi ito nanagyari sa kanya…sana hindi ito ginawa ng hayop niyang amain…” tumulo ang kaninang luha ay pilit niyang pinipigil…hindi niya natapos ang kanyang kwento dahil sa kanyang emosyon kaya naghanap ako ng makakapagkwento sa akin ng buo…

Mula pa pala pagkabata ay minomolestya na siya ng kanyang amain… ginawa siyang sex slave, parausan lalo na kung lulong sa droga ang kanyang stepfather..nagsimula ang panggagahasa sa kanya nung siya ay grade six palang…nagbulag bulagan ang kanyang ina dahil sa pagmamahal nito sa kanyang pangalawang asawa… hindi nagka girlfriend o walang nagging kaibigan ang biktima dahil sa takot na siya ay pandirihan at takot na rin sa kanyang amain…

Papaalis na ako noon sa lugar na iyon na hindi man lang sumisilip sa biktima…nireview ko ang mga nakalap kong data para sa isang kwentong maaaring mailathala sa aming school organ ng binigay ko ang huling katanungan… “Paano siya namatay?”

“Dahil sa bugbog…nalaman ng amain niya na makikipagtanan na siya o lalayas na siya, hindi sinipot…bumalik ayun binugbog… halos dalawang bwang nakaratay sa ospital bago namatay…”

“Kanino siya makikipagtanan?...Maari ko ba siyang makausap?” ang tanong ko…

Tinitigan ako ng babaeng kausap ko at sinabin ng pabulong… “Atin atin lang to…ang alam ko makikipagtanan siya sa taong nagngangalang Midnight Blue…diba pangalang lalaki yun?” aniya na may kalakip na makahulugang ngiti. “Sino si Midnight Blue?” tanong pa nito na animoy alam ko ang sagot.

Napamaang ako…matagal bago ako naglakas ng loob na lumapit sa puting kabaong na kanina pa ay tila kumakaway sa akin. Napapalibutan ito ng mga putting bulaklak… sa paglapit ko, nakita ko ang isang mukha ng puno ng katahimikan…isang mukha na nakaaklas sa lungkot, isang mukha na payapa… dumaloy ang isang patak ng luha sa aking pisngi.

Habang tinutupi ko ang liham ko sa aking editor ay  pinapakinggan ko ang pintig ng aking puso gamit ang nawala kong stethoscope… marahil ay nagtataka kayo kung paanong naibalik sa akin ito, tulad ng pagtataka ko kung bakit hindi parin tumitigil ang puso ko sa pagtibok gayung ang pagibig nito ay hindi na kailanman matatagpuan dito sa ibabaw ng mundo.

Lea,

editor-in-chief

Fatima Tribune

I am sorry to tell you that I can’t provide a story for this month’s issue. I am still searching for the pieces that had been taken away from me…my heart…my love…my soul.

                                                                                                            Yours,

                                                                                                            Nel M.B

                                                                                                            a.k.a Midnight Blue

end

"Endorsed to Love" Part 5 of 5

Endorsed To Love

by glenmore bacarro

Part 5 of 5

“Patay n-na siya.” Sumilay ang mga luha sa mga mata ni Mr. Lee

Tila huminto ang mundo ni Anthony sa narinig, “Paanong…hi-hindi, kai-lan?” pautal niyang tanong.

Tanging mga luha lang ang nakuha niyang sagot kay mr. Lee, mga matang nanguusig, mga matang puno ng poot. “Hindi mo na sya kailangan Anthony…at hindi ka niya kailangan, hayaan mo na sya kung nasaan man sya ngayon.” Lumayo ito at iniwan si Anthony na nakatulala, naguunahang nahulog ang mga luha sa kanyang mga mata kaalinsabay ng mga alaala nila ni Geoff.

-----

“Patay na sya? Ganun lang yon?” tanong ni Nel kay Rob “bakit ganon? Bakit mo siya pinatay sa kwento mo? Paano na si Anthony?” tanong ni Nel na halata ang pagkadismaya, “paano na natin ipagpapatuloy ang kwentong ito kung pinatay mo na ang bida.” Naaalala niya ang isang araw na iyon ng tinanong niya si Rob.

Dumilat si Rob mula sa pagkakapikit at tinitigan si Nel, natigilan si Nel sa nakita, nangingilid ang mga mata ni Rob at ditto kita niya ang kakaibang lungkot, kakaibang sakit na ngayon lang niya nakita sa mga mata nitong lagi ay puno ng buhay at saya.

Ngumiti ito, isang malungkot na ngiti.

“Alin ang mas malungkot?” halos bulong na tanong nito, hirap na ito sa pagsasalita “ang mawawala si Geoff na hindi namakikita ni Athony na buhay o ang siya ay mamatay?”

“

Parehong malungkot,” sagot ni Nel, “at kung ako ang masusunod, hindi ganyang ending ang isusulat ko.” Sagot ni Nel, na tila ba may kung anong nakaraan siyang biglang naalala. Sinalamin niya ang mga lungkot sa mata ni Rob,.

Tila nakita ni Rob ang mga lungkot sa kanyang mga mata, at natigilan din ito “nagmahal kana ba?” tanong nitong tila inosenteng tinatanong ang isang bata.

Ngumiti lamang si Nel, “tulad mo Rob, may mga bagay na din akong inilibing na sa limot, iba na ako ngayon,” napa buntong hininga ito “matagal ng wala ang dating ako, matagal ng wala si Midnight Blue.” Napapikit si Nel at tumulo na ang kanyang mga luha.

Iniiwas ni Rob ang tingin, bumaling siya at tumitig sa puting kisame.

“Tapusin mo ang kwento ko Nel,” anas nito… “hindi ba’t ipinangako mo sa akin dati na tatapusin mo ang kwentong iyan kapag hindi ko na kaya.” Nagmamakaawang tono nito.

“Ngunit paano? Pinatay mo na si Geoff, paano ko mabibigyan ng masayang katapusan ang kentong ikaw mismo ay hindi malagyan ng saya at pag asa?” tanong ni Nel.

“May mga bagay tayong kailangang tanggapin ng maluwag at dapat maging Masaya sa anu mang kahihinatnan nito.” Halos pabulong na sagot nito. “tapusin mo ang kwento Nel, mangako ka ulit.”

Hindi nakasagot si Nel, pinagmamasdan lamang niya si Rob hanggang gapiin na ito ng mahimbing na tulog.

-----

Hindi pinaniwalaan ni Anthony ang mga sinabi ni Mr. Lee. Paanong mangyayari iyon? Bakit hindi nagpapakita sa kanya si Geoff, bakit kailangan niyang magtago? Hindi siya naniniwala sa paliwanag ni Mr. Lee na namatay ito ng gabi ding iyon, paanong sya ay sasagasaan at bigla na lamang iiwan? Paanong hindi niya naramadaman ang pagkawala nito? Bakit hindi pinaniniwalaan ng kanyang puso na wala na ang taong kanyang iniibig?

Si Geoff, ang lalaking nagpabago sa kanyang buhay, ang nagpabago sa mga paniniwalang ni sa hinagap ay hindi aakalain na kanyang magiging tagapagligtas sa kalungkutan?

hindi niya mapigil ang muli ay pagpatak ng mga luha, hindi niya mapigil ang sakit at inuusig siya ng kanyang kunsensya…

“N-nasaan k-ka… Geoff? Tangi niyang nausal.

Halos gugulin niya ang buo niyang maghapon sa kakahanapo sa kanya, ilang bwan na din siyang pabalik balik sa mga lugar na dati ay tinatambayan ni Geoff, nagbabakasakaling doon ay Makita niya siyang muli. Nilibot na din niya ang halos lahat ng mga hospital sa metro manila ngunit sadyang hindi niya mahanap si Geoff. Hinanap niya ang mga dating tinitirhan nito ngunit wala talaga ito, tanging si Mr. Lee lamang ang siyang tulay niya sa katoohanang ayaw tanggapin ng kanyang puso.

Alam niyang naaawa na rin si Mr. Lee sa kanya, ngunit tulad niya ay wala itong magawa dahil sa ayaw niyang tanggapin ang katotohanang wala na ito.

-----

“Uy, lalabas na pala siya ngayun.” Siko ni Arlene kay Nel ng pumasok siya sa araw na iyon, nagkaroon siya ng dalawang araw na bakasyon at ngayun ay excited siyang pumasok sa hospital. Alam niyang isa si Rob sa dhilan kung bakit gusting gusto na niyang bumalik sa hospital, sinilip niya kanina ang kwarto nito ngunit mahimbing ang tulog nito kaya hindi na niya ito ginambala. Gusto sana niyang ipakita ditto ang idinagdag niya sa kwento nito, gusto niyang malaman kung ano ang magiging reaksyon nito, at higit sa lahat gusto niyang sabihin ditto na hindi niya alam kung papaano tapusin ang kwentong alam niyang tapos na. Ngunit bakit pinapangako niya siyang ipagpatuloy ito? Ano ang gusto niyang katapusan, hindi pa ba tapos ang kwento nina Geoff at Anthony gayung pumanaw na ang isa sa kanila?

“Uy…sabi ko lalabas na siya ngyung araw na to, dapat nung isang araw pa, pero sinabi niyang hihintayin ka daw niya.” Kwento ni Arlene.

“Bakit siya lalabas? Alam natin pareho na hindi pa siya magaling…”

“Sa tingin mo ba Nel gagaling pa siya?” anitong seryoso ang mukha.

Natigilan siya at nangilid ang kanyang mga luha, si Rob…ang kanyang si Rob, alam niyang darating at darating din sya sa araw na ito. Hindi pa man ay ramdam na niya ang espasyong iiwan nito sa kanyang puso.

“iuuwi na daw sya sa probinsya,” patuloy nito ‘at dun na ipagpapatuloy ang gamutan, at ang sabi, baka daw ikukuha siya ng private nurse niya doon, uy alam mo bang may nagbabayad sa mga gastusin niya? Mahirap lamang siya… may kaibigan ata siyang siya ang nagpapagamot sa kanya.”

tiningnan ni Nel si Arlene ng may pagdududa

“Don’t tell me, hindi mo alam? Ikaw na paboritong nurse niya?” sabi nitong nanunukso “sayang sya no? ang pogi pa naman niya” dagdag pa nito.

Napatango lamang si Nel.

Dahan dahan niyang pinihit ang pinto, medyo madilim sa kwarto, lumapit siya sa kama kung saan payapang natutulog si Rob, pinagmasdan niya ang mukha nito, humpak na ang mga pisngi, halata ang nangingitim na balat sa ilalim ng kanyang mga mata, maputla, wala na ang dating sigla na bumabakas sa kanyang mukha.

“Rob,” bulong nito “I will miss you,” lumunok siya dahil kung may anong bikig sa kanyang lalamunan “I just want you to know that you’ve touched my life…” tuluyan ng tumulo ang luha sa kanyang magkabilang pisngi niya “binigyan mo ng bagong direksyon ang pananaw ko, na higit sa pagpapahalaga ng sariling buhay ay kailagan nating magmahal…alam ko mahal mo din ako, dama ko sa bawat titig at bigkas mo ang kakaibang ligayang hatid n gating pinagsamahan…” napahikbi sya sa bigat ng nararamdaman… “I Love you, higit sa pisikal na pagmamahal…isa ka sa mga taong nagbigay pagasa sa buhay ko, ipinaramdam mong hindi hadlang ang anumang karamdaman para magmahal ng isang tao, I love you…” ulit nito

tinitigan niya ito, ang pagtaas baba ng kanyang paghinga, ang paghihirap na kung siya lamang ang masusunod ay gusto na niyang tapusin…tap- natigilan siya, at muli ay lumamlam ang kanyang mga mata

“Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ganon ang ginawa mo kay Geoff,” bulong nito, “ayaw mong tulad moy mararanasan niya ang kirot ng sumpang sakit na iyan, ayaw mong kahit sa imahinasyon lang ay matulad sayo ang taong binuo ng iyong panaginip…ang pagkukutya, ang panghuhusga ng lipunang ganid sa moralidad, ang lipunang tulad ko ay nagbubulagbulagan sa katotohanang ang pagibig ay hindi lamang para sa kanila, kundi para rin sa atin…” impit ang mga hikbing anas niya.

Tumalikod siya, at tinungo ang pinto ng kwarto, isang huling sulyap at tuluyan niya itong isinara, hindi niya nakita ang dahan dahang pagdausdos ng mga luha sa mga pikit na mata ni Rob.

Inaayos ni Nel ang mga papeles na kailangan sa pag discharge kay Rob, hawak niya ang patient chart na sa halos kalahating taon ay lagi niyang hawak, “Perez, Robbie” ang nakasulat sa nakadikit na puting papel sa bakal na cover ng patient chart.

Nakatayo siya sa may nurse station at nangingilid ang mga luhang isinusulat ang kailangang ilagay sa discharge paper ni Rob, hindi niya napansin ito na itinutulak na sa pasilyo ng isang utility ng hospital, huminto ito sa harap niya “Nel…” nanghihinang tawag nito.

Itinaas ni Nel ang paningin at nagtama ang kanilang mga mata. Ngumiti si Rob ngunit wala ng buhay ang mga ngiting iyon.

“Ahmmm…” tinanggal ni Nel ang namumuong bara sa kanyang lalamunan “P-pano bay an, edi hindi mo na makikita ang pina cute na nurse dito.” Aniya na pilit pinasaya ang boses.

Ngumiti ito, at tila ba sinenyasan na lumapit, hindi halos nito maitaas ang kamay. Lumapit siya ditto, at hindi niya mapigilan ang yakapin ito, pigil ang mga luha.

“Sandali…” bumalik si Nel sa Nurse station at kinuha ang libro sa may drawer, lumapit ito uli “Hindi ko pa tapos ang kwento nila Geoff at Anthony, ngunit may naidagdag ako…” pilit ang ngiti, “Dalhin mo ito, at gusto ko tapusin mo, tulad ng dati pwede mong ipasulat ito sa magiging nurse mo”

Hinawakan ni Rob ang kamay niya na nakapatong sa librong dinala niya sa may kandungan nito, mahinang iniusog niya ito sa kanya…

“Nel,…t-tapusin mo.” Ngumiti ito, at tila ba gamit ang buo niyang lakas.

Lumunok si Nel, upang matanggal ang bikig sa kanyang lalamunan, nasa harap niya ang lalaking hindi niya inaasahang mamahalin niya ng higit pa sa nararapat.

May kung anong lakas ng loob ang nagtulak sa kanya upang siya dampian ng halik sa mga labi, malamyos, masuyo…puno ng pagmamahal. Gumanti ng mahinang halik si Rob, at sa pagkakatong iyon napapikit silang pareho na animoy sa kanila ang mundo, ang luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyang binasa ang mga pisngi nilang halos magkadikit. Napatid ang halik na iyon na tinapos ni Nel ng napakahigpit na yakap.

Nanlalaki ang mga matang napatingin sa kanila ang utility man at ang nurse supervisor na kanina pa nakamasid, at si Arlene pasimpleng pinahid ang mga luha sa kanyang mga mata, sa harap niya ay nasasaksihan niya ang isang pag ibig nab ago sa kanyang paningin ngunit napakatotoo s akanyang pakiramdam. Tumalikod ito at pumasok sa pantry.

“Ah eh ser,” putol ng utility man, “naghihintay na yung kapatid niya sa may cashier.”

“ah..wait, hintayin niyo na at nmatatapos ko na din ang discharge papers niya, hintayin niyo ang gate pass.” Sabi ni nel na pinupunasan ang mga luha.

“Ah kukunin na lang mamya ser sabi kukunin daw ditto nung isa nilang kasama, hindi pa naman ata sila lalabas.” Anito na itinulak na si Rob.

Nakatanaw lang si Nel, habang tulak tulak si Rob papalayo, tila ba inilalayo ditto ang puso niya.

“Paalam Rob…” nayakap niya ang libro nito. May nahulog na sobre mula sa loob nito, at naaalala niya ng iaabot sa kanya ni Rob yon nung sinusulat palang nila ang kwento nito.

“Buksan mo ang sobreng iyan kapag natapos mo na ang kwento…napakahalaga sa akin niyan” tila narinig niyang sabi nitong muli.

Pinulot niya iyon, naglakad siya sa pasilyo at tinungo ang kwarto ni Rob, bakante ang kama, at tila ba kasing hungkang ng kanyang nararamdaman. Naglakad siya sa may bintana at hinawi ang asul na kurtina upang pumasok ang liwanag ng araw mula sa labas. Nanginginig na mga kamay ay binuksan niya ang sobreng hawak niya…

Isang larwan iyon, isang mukha na noon lang niya nakita, Tila gumagalaw at sinasayaw ng hangin ang maikli at magulo nitong buhok, bahagyang kapal ng mga kilay na binagayan ng medyo may kasingkitang mga mata, matangos ang ilong at mapupula ang mga labing bahagyang nakaawang na tila ba’y nagaanyaya ng ito ay halikan. Bumagay din dito ang tila bay nakalimutang ahitang balbas.

May kung ano siyang nararamdaman habang nakatitig sa mukha nito, na tila ba ay kilala niya ang lalaking nasa larawan, hindi niya maipaliwanag….

Natigilan siya ng may makapa pa siya sa loob ng envelope, kinuha niya iyon at namangha sa nakita, isang perang papel, isang libong buo na lukot na sa kalumaan nagtatakang binaligtad niya iyon at napamaang ng makita niyang may nakasulat doon ‘Anthony’ at sa ilalim nito ay ang mga katagang ‘I Love You’ …

Biglang bumukas ang pinto at napatingin siya sa kung sinumang naroroon, nanlaki ang mga matang napatitig siya sa lalaking nakatayo sa harap niya, ang lalaking kanina lamang ay tinititigan niya sa larawang hawak niya, maliban sa nagiba ng bahagya ang itsura nito dahil sa medyo mahaba ang magulo nitong buhok at halatang matagal ng hindi nakapagahit ay hindi parin maitatatwa na siya ang lalaki sa larawan.

“Where is he?” sambit nito na tila nagmamakaawa, “Nasaan si Geoff?” ulit nito.

Hindi nakasagot si Nel, ngunit tila binuhusan siya ng malamig na tubig ng napagtanto niya ang isang katotohanan…

“Nasaan si Rob? Nakaalis naba sya, sinabi kong kailangan niya akong hintayin.”mahinahong sambit ng isa pang lalaki sa likod nito, isang matandang tsinito.

Mula sa likod nila ay dumating si Arlene, “Sir, ahmm Mr. Lee eto nap o yung gate pass.” Anitong natigilan na makita niyang halos nagtititigan lang amg tao sa loob ng kwarto, napatingin ang unang lalaki kay Arlene at napadako ang mga mata nito sa hawak niyang gate pass. Bigla itong tumalikod at mabilis na naglakad palayo…

Tanging si Mr. Lee, Arlene at Nel nalang ang nasa kwarto, tiningnan ni Nel si mr. lee ng nagtatanong…

Kinuha nito ang gate pass, tumalikod na din ito at sinundan ang lalaking una ng umalis.

“Sya si Mr. Lee, sya ang nagbabayad sa lahat ng gastusin ditto ni Rob…” kwento ni Arlene “Hindi ko kilala yung kasama niya, pero cute sya ‘no?” sabi nitong tila kinikilig.

Wala ng narinig pa si Nel sa mga sinasabi ni Arlene. Napatingin sya sa labas ng bintana sa ibaba, kung saan sa di kalayuan ay…

“Geoff…” sigaw ni Anthony sa lalaking sakay ng itinutulak patungo sa may gate ng hospital. Napahinto ang nagtutulak at iniharap niya ang lalaking sakay ng wheelchair ayon na rin s autos nito.

“Geoff…” bigkas ni Anthony, natigilan siya sa paglapit ng humarap sa kanya si Geoff. Nagtama ang kanilang mga mata, at sa isang saglit lang inilang hakbang lang ni Anthony ang distansya sa kanila ni Geoff, niyakap niya ito kaalinsabay ng mga luhang dumadaloy sa kanilang mga mata.

Mula sa itaas ay natatanaw ni Nel ang tagpong iyon, sa di kalayuan ay nakita niya si Mr. Lee na palihim na pinapahid ang mga luha. Mula sa kanyang kinatatayuan habang nakatanaw sa dalawang pusong nagmamahalan ay dama niya ang ligayang hatid nito sa kanyang puso. Batid niya na sa mga oras na iyon ay may dalawang pusong nagtapo at pinagtagpo ng kapalaran, ng pagibig na higit pa sa kamatayan.

Napabuntung hininga siya, sumilay ang mapait na ngiti sa kanyang mga mata at pinahid niya ang luhang dumaloy sa kanyang mga mata, sa di kalayuan ay nakita niya ang dalawang labing naglapat, dalawang pusong nasumpungan ang tunay na pagibig, alam man niyang hindi na magtatagal ay iiwan din ng isa ang pusong nagmamahal ngunit alam niya at sigurado siya na ang pag ibig ni Anthony at Geoff..-ni Rob, ay magpapatuloy hanggang sa kabilang buhay, tulad din ng pag ibig niya na kahit sa huling hininga ay hindi niya malilimutan.

Binuklat niya ang huling pahina ng Librong tangan niya, inilakip niya ang litrato at ang perang papel ditto, at sa kanyang malamyos at mahinhin na sulat kamay, ay inisulat niya ang alam niyang mga huling katagang kanyang isusulat sa buhay ni Rob.

End